Ads Area

Culture of Assam | অসমৰ সংস্কৃতি

 Assamese Culture is traditionally a hybrid one developed due to assimilation of ethno-cultural groups of Austric, Dravidian, Tibeto-Burman and Tai origin in the past. Therefore, both local elements or the local elements in Sanskritised forms are distinctly found. The major milestones in the evolution of Assamese culture are: 

Dakhinpat Satra of Majuli

*Assimilation in the Kamarupa Kingdom for almost 700 years (under the Varmans for 300 years, Salastambhas and Palas for each 200 years).

*Establishment of the Chutia kingdom in the 12th century in eastern Assam and assimilation for next 400 years.

*Establishment of the Ahom kingdom in the 13th century CE and assimilation for next 600 years.

*Assimilation in the Koch Kingdom (15th–16th century CE) of western Assam and Kachari Kingdom (12th–18th century CE) of central and southern Assam.

*Vaishnava Movement led by Srimanta Shankardeva (Xongkordeu) and its contribution and cultural changes. The Vaishanava Movement, the 15th century religio-cultural movement under the leadership of Srimanta Sankardeva (Sonkordeu) and his disciples have provided another dimension to Assamese culture. A renewed Hinduisation in local forms took place, which was initially greatly supported by the Koch and later by the Ahom Kingdoms. The resultant social institutions such as namghar and sattra (the Vaishnav Monasteries) have become part of the Assamese way of life. The movement contributed greatly towards language, literature, and performing and fine arts.

Presenting Gayan Bayan in Majuli, the Neo-Vaishnavite cultural heritage of Assam

The modern culture has been influenced by events in the British and the post-British era. The language was standardised by American Baptist Missionaries such as Nathan Brown, Dr. Miles Bronson and local pundits such as Hemchandra Barua with the form available in the Sibsagar (Sivasagar) district (the ex-nerve centre of the Ahom Kingdom).

Increasing efforts of standardisation in the 20th century alienated the localized forms present in different areas and with the less-assimilated ethno-cultural groups (many source-cultures). However, Assamese culture in its hybrid form and nature is one of the richest, still developing and in true sense is a 'cultural system' with sub-systems. Many source-cultures of the Assamese cultural-system are still surviving either as sub-systems or as sister entities, e.g. the; Bodo or Karbi or Mishing. It is important to keep the broader system closer to its roots and at the same time focus on development of the sub-systems.

Some of the common and unique cultural traits in the region are peoples' respect towards areca-nut and betel leaves, symbolic (gamosa, arnai, etc.), traditional silk garments (e.g. mekhela chador, traditional dress of Assamese women) and towards forefathers and elderly. Moreover, great hospitality and bamboo culture are common.


Symbolism is an ancient cultural practice in Assam and is still a very important part of the Assamese way of life. Various elements are used to represent beliefs, feelings, pride, identity, etc. Tamulpan, Xorai and Gamosa are three important symbolic elements in Assamese culture. Tamulpan (the areca nut and betel leaves) or guapan (gua from kwa) are considered along with the Gamosa (a typical woven cotton or silk cloth with embroidery) as the offers of devotion, respect and friendship. The Tamulpan-tradition is an ancient one and is being followed since time-immemorial with roots in the aboriginal Austric culture. Xorai is a traditionally manufactured bell-metal article of great respect and is used as a container-medium while performing respectful offers. Moreover, symbolically many ethno-cultural groups use specific clothes to portray respect and pride.

There were many other symbolic elements and designs, but are now only found in literature, art, sculpture, architecture, etc. or in use today for only religious purposes. The typical designs of Assamese-lion, dragon, and flying-lion were used for symbolising various purposes and occasions. The archaeological sites such as the Madan Kamdev (c. 9th–10th centuries CE) exhibits mass-scale use of lions, dragon-lions and many other figures of demons to show case power and prosperity. The Vaishnava monasteries and many other architectural sites of the late medieval period display the use of lions and dragons for symbolic effects.

Festivals and Traditions

There are diversified important traditional festivals in Assam. Bihu is the most important and common and celebrated all over Assam. It is the Assamese new year celebrated in April of the Gregorian calendar. Christmas is observed with great merriment by Christians of various denominations, including Catholics and Protestants, throughout Assam. Durga Puja, a festival introduced and popularised by Bengalis, is widely celebrated across the state. Muslims celebrate two Eids (Eid ul-Fitr and Eid al-Adha) with much eagerness all over Assam.

Bihu is a series of three prominent festivals. Primarily a non-religious festival celebrated to mark the seasons and the significant points of a cultivator's life over a yearly cycle. Three Bihus, rongali or bohag, celebrated with the coming of spring and the beginning of the sowing season; kongali or kati, the barren bihu when the fields are lush but the barns are empty; and the bhogali or magh, the thanksgiving when the crops have been harvested and the barns are full. Bihu songs and Bihu dance are associated to rongali bihu. The day before the each bihu is known as 'uruka'. The first day of 'rongali bihu' is called 'Goru bihu' (the bihu of the cows), when the cows are taken to the nearby rivers or ponds to be bathed with special care. In recent times the form and nature of celebration has changed with the growth of urban centres.

Bwisagu is one of the popular seasonal festivals of the Bodos. Bwisagu start of the new year or age. Baisagu is a Boro word which originated from the word "Baisa" which means year or age, and "Agu" that means starting or start.

Beshoma is a festival of Deshi people. It is a celebration of sowing crop. The Beshoma starts on the last day of Chaitra and goes on till the sixth of Baisakh. With varying locations it is also called Bishma or Chait-Boishne.

Bushu Dima or simply Bushu is a major harvest festival of the Dimasa people. This festival is celebrated during the end of January. Officially 27 January has been declared as the day of Bushu Dima festival. The Dimasa people celebrate their festival by playing musical instruments- khram (a type of drum), muri (a kind of huge long flute). The people dances to the different tunes called "murithai" and each dance has got its name, the prominent being the "Baidima" There are three types of Bushu celebrated among the Dimasas Jidap, Surem and Hangsou.

Chavang Kut is a post harvesting festival of the Kuki people. The festival is celebrated on the first day of November every year. Hence, this particular day has been officially declared as a Restricted Holiday by the Assam government. In the past, the celebration was primarily important in the religio-cultural sense. The rhythmic movements of the dances in the festival were inspired by animals, agricultural techniques and showed their relationship with ecology. Today, the celebration witnesses the shifting of stages and is revamped to suit new contexts and interpretations. The traditional dances which form the core of the festival is now performed in out-of-village settings and are staged in a secular public sphere. In Assam, the Kukis mainly reside in the two autonomous districts of Dima Hasao and Karbi Anglong.

Moreover, there are other important traditional festivals being celebrated every year on different occasions at different places. Many of these are celebrated by different ethno-cultural groups (sub and sister cultures). 

Some of these are:




Wanshuwa Festival



Bisu (Deori)

Awnkham Gwrlwi Janai


Deusi Bhailo ( Traditional Nepalese songs that are sung during the festival of light " Dipavali and also called "Tihar" )



Hapsa Hatarnai




Bohuwa dance

Other few yearly celebrations are Doul Utsav of Barpeta, Brahmaputra Beach Festival, Guwahati, Kaziranga Elephant Festival, Kaziranga and Dehing Patkai Festival, Lekhapani, Karbi Youth Festival of Diphu and International Jatinga Festival, Jatinga can not be forgotten. Few yearly Mela's like Jonbeel Mela, began in the 15th century by the Ahom Kings, Ambubachi Mela, Guwahati etc.

Lachit Divas' is celebrated to promote the ideals of Lachit Borphukan – the legendary general of Assam's history. Sarbananda Sonowal, the chief minister of Assam took part in the Lachit Divas celebration at the statue of Lachit Borphukan at Brahmaputra riverfront on 24 November 2017. He said, the first countrywide celebration of 'Lachit Divas' would take place in New Delhi followed by state capitals such as Hyderabad, Bangalore and Kolkata in a phased manner.

Music, Dance, and Drama

Performing arts include: Ankia Naat (Onkeeya Naat), a traditional Vaishnav dance-drama (Bhaona) popular since the 15th century CE.[citation needed] It makes use of large masks of gods, goddesses, demons and animals and in between the plays a Sutradhar (Xutrodhar) continues to narrate the story.

Besides Bihu dance and Huchory performed during the Bohag Bihu, dance forms of tribal minorities such as; Kushan nritra of Rajbongshi's, Bagurumba and Bordoicikhla dance of Bodos, Mishing Bihu, Banjar Kekan performed during Chomangkan by Karbis, Jhumair of Tea-garden community are some of the major folk dances. Sattriya (Sotriya) dance related to Vaishnav tradition is a classical form of dance. Moreover, there are several other age-old dance-forms such as Barpeta's Bhortal Nritya, Deodhani Nritya, Ojapali, Beula Dance, Ka Shad Inglong Kardom, Nimso Kerung, etc. The tradition of modern moving theatres is typical of Assam with immense popularity of many Mobile theatre groups such as Kohinoor, Sankardev, Abahan, Bhagyadevi, Hengul, Brindabon, Itihas etc.

The indigenous folk music has influenced the growth of a modern idiom, that finds expression in the music of artists like Jyoti Prasad Agarwala, Bishnuprasad Rabha, Parvati Prasad Baruwa, Bhupen Hazarika, Pratima Barua Pandey, Anima Choudhury, Luit Konwar Rudra Baruah, Jayanta Hazarika, Khagen Mahanta, Dipali Barthakur, Ganashilpi Dilip Sarma, Sudakshina Sarma among many others. Among the new generation, Zubeen Garg, Jitul Sonowal, Angaraag Mahanta and Joi Barua.[citation needed] There is an award given in the honour of Bishnu Prasad Rabha for achievements in the cultural/music world of Assam by the state government.


An ethnic preparation of Ghost chili chicken curry of Assam

Typically, an Assamese meal consists of many things such as bhat (rice) with dayl/ daly (lentils), masor jool (fish stew), mangxô (meat stew) and stir fried greens or herbs and vegetables.

The two main characteristics of a traditional meal in Assam are khar (an Alkali, named after its main ingredient) and tenga (Preparations bearing a characteristically rich and tangy flavour). Khorika is the smoked or fire grilled meat eaten with meals. Commonly consumed varieties of meat include Mutton, fowl, duck/goose, fish, pigeon, pork and beef (among Muslim and Christian indigenous Assamese ethnic groups). Grasshoppers, locusts, silkworms, snails, eels, wild fowl, squab and other birds, venison are also eaten, albeit in moderation.

Khorisa (fermented bamboo shoots) are used at times to flavour curries while they can also be preserved and made into pickles. Koldil (banana flower) and squash are also used in popular culinary preparations.

A variety of different rice cultivars are grown and consumed in different ways, viz., roasted, ground, boiled or just soaked.

Fish curries made of free range wild fish as well as Bôralí, rôu, illish, or sitôl are the most popular.

Another favourite combination is luchi (fried flatbread), a curry which can be vegetarian or non-vegetarian.

Many indigenous Assamese communities households still continue to brew their traditional alcoholic beverages; examples include: Laupani, Xaaj, Paniyo, Jou, Joumai, Hor, Apang, etc. Such beverages are served during traditional festivities. Declining them is considered socially offensive.

The food is often served in bell metal dishes and platters like Kanhi, Maihang and so on.


Assamese literature dates back to the composition of Charyapada, and later on works like Saptakanda Ramayana by Madhava Kandali, which is the first translation of the Ramayana into an Indo-Aryan language, contributed to Assamese literature. Sankardeva's Borgeet, Ankia Naat, Bhaona and Satra tradition backed the 15th-16th century Assamese literature. Written during the Reign of Ahoms, the Buranjis are notable literary works which are prominently historical manuscripts. Most literary works are written in Assamese although other local language such as Bodo and Dimasa are also represented.In the 19th and 20th century, Assamese and other literature was modernised by authors including Lakshminath Bezbaroa, Birinchi Kumar Barua, Hem Barua, Dr. Mamoni Raisom Goswami, Bhabendra Nath Saikia, Birendra Kumar Bhattacharya, Hiren Bhattacharyya, Homen Borgohain, Bhabananda Deka, Rebati Mohan Dutta Choudhury, Mahim Bora, Lil Bahadur Chettri, Syed Abdul Malik, Surendranath Medhi, Hiren Gohain etc.

Fine arts

The archaic Mauryan Stupas discovered in and around Goalpara district are the earliest examples (c. 300 BCE to c. 100 CE) of ancient art and architectural works. The remains discovered in Daparvatiya (Doporboteeya) archaeological site with a beautiful doorframe in Tezpur are identified as the best examples of artwork in ancient Assam with influence of Sarnath School of Art of the late Gupta period.

Painting is an ancient tradition of Assam. Xuanzang (7th century CE) mentions that among the Kamarupa king Bhaskaravarma's gifts to Harshavardhana there were paintings and painted objects, some of which were on Assamese silk. Many of the manuscripts such as Hastividyarnava (A Treatise on Elephants), the Chitra Bhagawata and in the Gita Govinda from the Middle Ages bear excellent examples of traditional paintings.

Traditional Crafts

Assam has a rich tradition of crafts, Cane and bamboo craft, bell metal and brass craft, silk and cotton weaving, toy and mask making, pottery and terracotta work, wood craft, jewellery making, and musical instruments making have remained as major traditions.

Cane and bamboo craft provide the most commonly used utilities in daily life, ranging from household utilities, weaving accessories, fishing accessories, furniture, musical instruments, construction materials, etc. Utilities and symbolic articles such as Sorai and Bota made from bell metal and brass are found in every Assamese household. Hajo and Sarthebari (Sorthebaary) are the most important centres of traditional bell-metal and brass crafts. Assam is the home of several types of silks, the most prestigious are: Muga – the natural golden silk, Pat – a creamy-bright-silver coloured silk and Eri – a variety used for manufacturing warm clothes for winter. Apart from Sualkuchi (Xualkuchi), the centre for the traditional silk industry, in almost every parts of the Brahmaputra Valley, rural households produce silk and silk garments with excellent embroidery designs. Moreover, various ethno-cultural groups in Assam make different types of cotton garments with unique embroidery designs and wonderful colour combinations.

Moreover, Assam possesses unique crafts of toy and mask making mostly concentrated in the Vaishnav Monasteries, pottery and terracotta work in western Assam districts and wood craft, iron craft, jewellery, etc. in many places across the region.

অসমৰ সংস্কৃতি

অতীতত অষ্ট্ৰিক, দ্ৰাবিড়, তিব্বত-বৰ্মন আৰু টাই মূলৰ জাতি-সাংস্কৃতিক গোটৰ আত্মীকৰণৰ ফলত বিকশিত হোৱা এক সংকৰ সংস্কৃতি পৰম্পৰাগতভাৱে এক সংকৰ সংস্কৃতি। সেয়েহে, সংস্কৃতিকৃত ৰূপৰ স্থানীয় উপাদান বা স্থানীয় উপাদান দুয়োটা স্পষ্টভাৱে পোৱা যায়। অসম সংস্কৃতিৰ বিৱৰ্তনৰ মুখ্য মাইলৰ খুঁটিবোৰ হৈছে: 

মাজুলীৰ দখিনপত সত্ৰ

*প্ৰায় 700 বছৰ ধৰি কামৰূপা ৰাজ্যত আত্মীকৰণ (প্ৰতি 200 বছৰৰ বাবে বৰ্মনসকলৰ অধীনত, সলাস্তাম্ভা আৰু পালচ)।

*পূব অসমত দ্বাদশ শতিকাত চুতীয়া ৰাজ্য স্থাপন আৰু পৰৱৰ্তী ৪০০ বছৰৰ বাবে আত্মীকৰণ।

*১৩ শতিকাৰ খ্ৰীষ্টপূৰ্বত দেউম ৰাজ্য স্থাপন আৰু পৰৱৰ্তী ৬০০ বছৰৰ বাবে আত্মীকৰণ।

*পশ্চিম অসম আৰু মধ্য আৰু দক্ষিণ অসমৰ কছাৰী ৰাজ্য (দ্বাদশ-১৮ শতিকাৰ খ্ৰীষ্টপূৰ্ব) কোচ ৰাজ্যত আত্মীকৰণ।
*শ্ৰীমন্ত শংকৰদেৱৰ (জংকোৰ্ডেউ) নেতৃত্বত বৈষ্ণৱ আন্দোলন আৰু ইয়াৰ অৱদান আৰু সাংস্কৃতিক পৰিৱৰ্তন। বৈশানাভ আন্দোলন, শ্ৰীমন্ত সংক্ৰান্তেভা (সোনকোৰ্ডেউ) আৰু তেওঁৰ শিষ্যসকলৰ নেতৃত্বত পঞ্চদশ শতিকাৰ ধৰ্মীয়-সাংস্কৃতিক আন্দোলনই অসম সংস্কৃতিক আন এক মাত্ৰা প্ৰদান কৰিছে। স্থানীয় ৰূপত এক নতুন হিন্দুকৰণ সংঘটিত হৈছিল, যাক প্ৰথমতে কোচ আৰু পিছলৈ হিন্দু ৰাজ্যসমূহে যথেষ্ট সমৰ্থন কৰিছিল। ইয়াৰ ফলস্বৰূপে নামঘৰ আৰু সত্ৰ (বৈষ্ণৱ মঠ)ৰ দৰে সামাজিক প্ৰতিষ্ঠানসমূহ অসমী জীৱন শৈলীৰ অংশ হৈ পৰিছে। এই আন্দোলনটোৱে ভাষা, সাহিত্য, আৰু প্ৰদৰ্শন আৰু সূক্ষ্ম কলাৰ প্ৰতি যথেষ্ট অৰিহণা যোগাইছিল।অসমৰ নৱ-বৈষ্ণৱী সাংস্কৃতিক ঐতিহ্য মাজুলীত গয়ান বায়ন উপস্থাপন কৰা

আধুনিক সংস্কৃতি ব্ৰিটিছ আৰু ব্ৰিটিছ-পৰৱৰ্তী যুগৰ ঘটনাৰ দ্বাৰা প্ৰভাৱিত হৈছে। ভাষাটো আমেৰিকান বেপ্টিষ্ট মিছনেৰী যেনে নাথান ব্ৰাউন, ডঃ মাইলচ ব্ৰনচন আৰু হেমচন্দ্ৰ বৰাৰ দৰে স্থানীয় পণ্ডিতসকলে চিবসাগৰ (গাঁও) জিলাত (আদিম ৰাজ্যৰ প্ৰাক্তন স্নায়ু কেন্দ্ৰ) উপলব্ধ ৰূপৰ সৈতে মানককৰণ কৰিছিল।

বিংশ শতিকাত মানককৰণৰ বৰ্ধিত প্ৰচেষ্টাই বিভিন্ন ক্ষেত্ৰত থকা স্থানীয় ৰূপবোৰ আৰু কম আত্মীকৃত নৃতাত্ত্বিক সাংস্কৃতিক গোটবোৰৰ (বহুতো উৎস-সংস্কৃতি) সৈতে আঁতৰাই পেলাইছিল। অৱশ্যে, ইয়াৰ সংকৰ ৰূপ আৰু প্ৰকৃতিত থকা অসম সংস্কৃতি হৈছে আটাইতকৈ ধনী, এতিয়াও বিকাশশীল আৰু প্ৰকৃত অৰ্থত উপ-প্ৰণালীৰ সৈতে এক 'সাংস্কৃতিক প্ৰণালী'। অসম সাংস্কৃতিক-ব্যৱস্থাৰ বহুতো উৎস-সংস্কৃতি এতিয়াও উপ-প্ৰণালী হিচাপে বা ভগ্নী সত্তা হিচাপে জীয়াই আছে, যেনে; বড়ো বা কাৰ্বি বা মিছিং। বহল প্ৰণালীটো ইয়াৰ শিপাৰ ওচৰত ৰখা আৰু একে সময়তে উপ-প্ৰণালীবোৰৰ বিকাশৰ ওপৰত গুৰুত্ব দিয়াটো গুৰুত্বপূৰ্ণ।

অঞ্চলটোৰ কিছুমান সাধাৰণ আৰু অনন্য সাংস্কৃতিক বৈশিষ্ট্য হৈছে আৰেকা-নাট আৰু পাণৰ প্ৰতি মানুহৰ সন্মান, সাংকেতিক (গামোচা, আৰনাই ইত্যাদি), পৰম্পৰাগত ৰেচম পোছাক (যেনে মেখেলা চাদৰ, অসমমহিলাৰ পৰম্পৰাগত পোছাক) আৰু পূৰ্বপুৰুষ আৰু বৃদ্ধসকলৰ প্ৰতি। তদুপৰি, মহান আতিথ্য আৰু বাঁহসংস্কৃতি সচৰাচৰ হয়।


প্ৰতীকবাদ হৈছে অসমত এক প্ৰাচীন সাংস্কৃতিক প্ৰথা আৰু এতিয়াও ই অসমী জীৱন শৈলীৰ এক অতি গুৰুত্বপূৰ্ণ অংশ। বিশ্বাস, অনুভূতি, গৌৰৱ, পৰিচয় আদি প্ৰতিনিধিত্ব কৰিবলৈ বিভিন্ন উপাদান ব্যৱহাৰ কৰা হয়। তামুলপান, চোৰাই আৰু গামোচা হৈছে অসম সংস্কৃতিৰ তিনিটা গুৰুত্বপূৰ্ণ সাংকেতিক উপাদান। তামুলপান (আৰেকা নাট আৰু পাণ) বা গুয়াপান (কোৱাৰ পৰা গুয়া) গামোচাৰ (এম্ব্ৰইডাৰীৰ সৈতে এক সাধাৰণ বোৱা কপাহ বা ৰেচম কাপোৰ) সৈতে ভক্তি, সন্মান আৰু বন্ধুত্বৰ প্ৰস্তাৱ হিচাপে বিবেচনা কৰা হয়। তামুলপান-পৰম্পৰা এক প্ৰাচীন পৰম্পৰা আৰু ইয়াক প্ৰাচীন কালৰ পৰা অনুসৰণ কৰা হৈছে যাৰ শিপা আদিবাসী অষ্ট্ৰিক সংস্কৃতিত আছে। জৰাই হৈছে পৰম্পৰাগতভাৱে নিৰ্মিত বেল-ধাতুৰ এক প্ৰৱন্ধ যাক সন্মানজনক অফাৰ প্ৰদান কৰোঁতে পাত্ৰ-মাধ্যম হিচাপে ব্যৱহাৰ কৰা হয়। তদুপৰি, প্ৰতীকীভাৱে, বহুতো নৃতাত্ত্বিক সাংস্কৃতিক গোটে সন্মান আৰু গৌৰৱ দেখুৱাবলৈ নিৰ্দিষ্ট কাপোৰ ব্যৱহাৰ কৰে।আন বহুতো সাংকেতিক উপাদান আৰু ডিজাইন আছিল, কিন্তু এতিয়া কেৱল সাহিত্য, কলা, ভাস্কৰ্য, স্থাপত্য আদিত হে পোৱা যায় বা আজি কেৱল ধৰ্মীয় উদ্দেশ্যৰ বাবে ব্যৱহাৰ কৰা হয়। বিভিন্ন উদ্দেশ্য আৰু অনুষ্ঠানৰ প্ৰতীক হিচাপে অসম-সিংহ, ড্ৰেগন আৰু উৰণীয়া সিংহৰ সাধাৰণ ডিজাইন ব্যৱহাৰ কৰা হৈছিল। মদন কামদেৱৰ দৰে প্ৰত্নতাত্ত্বিক স্থানবোৰে (গ. ৯ম-দশম শতিকা খ্ৰীষ্টপূৰ্ব) সিংহ, ড্ৰেগন-সিংহ আৰু ৰাক্ষসৰ আন বহুতো ব্যক্তিৰ গণ-পৰিমাণৰ ব্যৱহাৰ প্ৰদৰ্শন কৰে যাতে কেছ শক্তি আৰু সমৃদ্ধি প্ৰদৰ্শন কৰা যায়। বৈষ্ণৱ মঠ আৰু মধ্যযুগৰ শেষৰ ফালে থকা আন বহুতো স্থাপত্য ক্ষেত্ৰত সাংকেতিক প্ৰভাৱৰ বাবে সিংহ আৰু ড্ৰেগনৰ ব্যৱহাৰ প্ৰদৰ্শন কৰা হয়।

উৎসৱ আৰু পৰম্পৰা

অসমত বৈচিত্ৰ্যময় গুৰুত্বপূৰ্ণ পৰম্পৰাগত উৎসৱ আছে। বিহু হৈছে আটাইতকৈ গুৰুত্বপূৰ্ণ আৰু সাধাৰণ আৰু সমগ্ৰ অসমতে উদযাপন কৰা হয়। এইটো গ্ৰেগৰিয়ান বৰ্ষপঞ্জীৰ এপ্ৰিলত উদযাপন কৰা অসমীন নৱবৰ্ষ। সমগ্ৰ অসমত কেথলিক আৰু প্ৰটেস্টাণ্টকে ধৰি বিভিন্ন সম্প্ৰদায়ৰ খ্ৰীষ্টানসকলে বৰদিন অতি আনন্দেৰে পালন কৰে। বাঙালীসকলৰ দ্বাৰা প্ৰৱৰ্তন আৰু জনপ্ৰিয় হোৱা দুৰ্গা পূজা, ৰাজ্যজুৰি ব্যাপকভাৱে উদযাপন কৰা হয়। মুছলমানসকলে সমগ্ৰ অসমত যথেষ্ট আগ্ৰহেৰে দুটা ঈদ (ঈদ উল-ফিতৰ আৰু ঈদ-আল-আধা) উদযাপন কৰে।

বিহু তিনিটা বিশিষ্ট উৎসৱৰ এটা শৃংখলা। প্ৰাথমিকভাৱে এক অ-ধৰ্মীয় উৎসৱ যি ঋতু আৰু এজন খেতিয়কৰ জীৱনৰ গুৰুত্বপূৰ্ণ বিন্দুবোৰ বাৰ্ষিক চক্ৰত চিহ্নিত কৰিবলৈ উদযাপন কৰা হয়। তিনিটা বিহু, ৰঙালী বা ব'হাগ, বসন্তৰ আগমন আৰু সিঁচি বতৰৰ আৰম্ভণিৰ সৈতে উদযাপন কৰা হয়; কংগালী বা কাটি, খেতিপথাৰ বোৰ সেউজীয়া হ'লে ওলমি থকা অনুৰ্বৰ বিহু কিন্তু শস্যভঁৰালবোৰ খালী; আৰু ভোগালী বা মাঘ, যেতিয়া শস্য চপোৱা হয় আৰু শস্যভঁৰালবোৰ ভৰ্তি কৰা হয় তেতিয়া ধন্যবাদ জ্ঞাপন কৰা হয়। ৰঙালী বিহুৰ লগত বিহুগীত আৰু বিহু নৃত্য জড়িত হৈ আছে। প্ৰতিটো বিহুৰ আগদিনা 'উৰুকা' বুলি জনা যায়। 'ৰঙালী বিহু'ৰ প্ৰথম দিনটোক 'গোৰু বিহু' (গৰুৰ বিহু) বুলি কোৱা হয়, যেতিয়া গৰুবোৰক ওচৰৰ নদী বা পুখুৰীলৈ বিশেষ যত্নেৰে গা ধুবলৈ লৈ যোৱা হয়। সাম্প্ৰতিক সময়ত নগৰীয় কেন্দ্ৰসমূহৰ বিকাশৰ লগে লগে উদযাপনৰ ৰূপ আৰু প্ৰকৃতি সলনি হৈছে।বিচাগু বড়োসকলৰ জনপ্ৰিয় ঋতুউৎসৱসমূহৰ ভিতৰত এটা। বিচাগুনতুন বছৰ বা বয়সৰ আৰম্ভণি। বাইচাগু হৈছে এক বড়ো শব্দ যাৰ উৎপত্তি হৈছে "বাইচা" শব্দৰ পৰা যাৰ অৰ্থ হৈছে বছৰ বা বয়স, আৰু "আগু" যাৰ অৰ্থ হৈছে আৰম্ভ কৰা বা আৰম্ভ কৰা।

বেশোমা দেশী লোকসকলৰ উৎসৱ। এইটো শস্য ৰোৱাৰ উৎসৱ। বেশোমা চৈত্ৰৰ অন্তিম দিনটোত আৰম্ভ হয় আৰু বৈচাখৰ ষষ্ঠ তাৰিখলৈকে চলি থাকে। বিভিন্ন স্থানৰ সৈতে ইয়াক বিশমা বা চাইট-বোইছনে বুলিও কোৱা হয়।

বুচু ডিমা বা সাধাৰণভাৱে বুচু ডিমাচা লোকসকলৰ এটা মুখ্য শস্য চপোৱা উৎসৱ। এই উৎসৱটো জানুৱাৰীৰ শেষৰ ফালে উদযাপন কৰা হয়।আনুষ্ঠানিকভাৱে ২৭ জানুৱাৰীক বুচু ডিমা উৎসৱৰ দিন হিচাপে ঘোষণা কৰা হৈছে। ডিমাচা লোকসকলে তেওঁলোকৰ উৎসৱ টো বাদ্যযন্ত্ৰ বজাই উদযাপন কৰে- খ্ৰাম (এক প্ৰকাৰৰ ঢোল), মুৰি (এক প্ৰকাৰৰ বিশাল দীঘল বাঁহী)। মানুহে "মুৰিথাই" নামৰ বিভিন্ন সুৰত নৃত্য কৰে আৰু প্ৰতিটো নৃত্যৰ নাম আছে, মুখ্য হৈছে "বাইদিমা" ডিমাচাছ জিদাপ, সুৰেম আৰু হাংচুৰ মাজত তিনি প্ৰকাৰৰ বুচু উদযাপন কৰা হয়।

চাভাং কুট কুকি লোকসকলৰ শস্য চপোৱাৰ পিছত উৎসৱ। উৎসৱটো প্ৰতি বছৰে নৱেম্বৰৰ প্ৰথম দিনটোত উদযাপন কৰা হয়।সেয়েহে, এই নিৰ্দিষ্ট দিনটোক অসম চৰকাৰে আনুষ্ঠানিকভাৱে প্ৰতিবন্ধিত বন্ধ হিচাপে ঘোষণা কৰিছে। অতীতত, ধৰ্মীয়-সাংস্কৃতিক অৰ্থত এই উদযাপন মুখ্যতঃ গুৰুত্বপূৰ্ণ আছিল। উৎসৱত নৃত্যৰ ছন্দময় গতিবিধি জীৱ-জন্তু, কৃষি কৌশলৰ দ্বাৰা অনুপ্ৰাণিত হৈছিল আৰু পৰিস্থিতিবিজ্ঞানৰ সৈতে তেওঁলোকৰ সম্পৰ্ক দেখুৱাইছিল। আজি, উদযাপনটোৱে পৰ্যায়বোৰ সলনি হোৱাৰ সাক্ষী আৰু নতুন প্ৰসংগ আৰু ব্যাখ্যাৰ সৈতে খাপ খোৱাকৈ পুনৰ নিৰ্মাণ কৰা হৈছে। উৎসৱৰ মূল অংশ হিচাপে গঢ় লোৱা পৰম্পৰাগত নৃত্যবোৰ এতিয়া গাওঁৰ বাহিৰৰ পৰিৱেশত পৰিৱেশন কৰা হয় আৰু এক ধৰ্মনিৰপেক্ষ ৰাজহুৱা ক্ষেত্ৰত মঞ্চস্থ কৰা হয়। অসমত, কুকিসকলে মুখ্যতঃ ডিমা হাচাও আৰু কাৰ্বি আংলং দুখন স্বায়ত্তশাসিত জিলাত বাস কৰে।

তদুপৰি, বিভিন্ন স্থানত প্ৰতি বছৰে বিভিন্ন অনুষ্ঠানত অন্যান্য গুৰুত্বপূৰ্ণ পৰম্পৰাগত উৎসৱ পালন কৰা হয়। ইয়াৰে বহুতো বিভিন্ন জাতি-সাংস্কৃতিক গোটৰ (উপ আৰু ভগ্নী সংস্কৃতি) দ্বাৰা উদযাপন কৰা হয়। 

ইয়াৰে কিছুমান হৈছে:

  • Me-Dam-Me-Phi
  • Ali-Aye-Ligang
  • Rongker
  • Wanshuwa Festival
  • Kherai
  • Garja
  • Bisu (Deori)
  • Awnkham Gwrlwi Janai
  • Chojun/Swarak
  • Deusi Bhailo ( Traditional Nepalese songs that are sung during the festival of light " Dipavali and also called "Tihar" )
  • Sokk-erroi
  • Hacha-kekan
  • Hapsa Hatarnai
  • Porag
  • Bathow
  • Wangala
  • Bohuwa dance
আন কেইটামান বাৰ্ষিক উদযাপন হৈছে বৰপেটাৰ দৌল উৎসৱ, ব্ৰহ্মপুত্ৰ বীচ ফেষ্টিভেল, গুৱাহাটী, কাজিৰঙা হাতী উৎসৱ, কাজিৰঙা আৰু দেশিং পাটকাই উৎসৱ, লেখাপানী, ডিফুৰ কাৰ্বি যুৱ উৎসৱ আৰু আন্তঃৰাষ্ট্ৰীয় জাতিঙ্গা উৎসৱ, জাতিঙ্গা পাহৰিব নোৱাৰি। জোনবিল মেলাৰ দৰে কেইবছৰমান বাৰ্ষিক মেলা, 15 শতিকাত আদি ৰজা, অম্বুবাচী মেলা, গুৱাহাটী আদিৰ দ্বাৰা আৰম্ভ হৈছিল।

লাচিত দিৱস অসমৰ ইতিহাসৰ কিংবদন্তি সেনাপতি লাচিত বৰফুকনৰ আদৰ্শৰ প্ৰচাৰৰ বাবে উদযাপন কৰা হয়। ২০১৭ চনৰ ২৪ নৱেম্বৰত ব্ৰহ্মপুত্ৰ নদীৰ সন্মুখত লাচিত বৰফুকনৰ প্ৰতিমূৰ্তিত অসমৰ মুখ্যমন্ত্ৰী সৰ্বানন্দ সোণোৱালে লাচিত দিৱস উদযাপনত অংশগ্ৰহণ কৰিছিল। তেওঁ কয়, নতুন দিল্লীত 'লাচিত দিৱস'ৰ প্ৰথমখন দেশব্যাপী উদযাপন অনুষ্ঠিত হ'ব আৰু তাৰ পিছত ৰাজ্যৰ ৰাজধানী যেনে হায়দৰাবাদ, বাংগালোৰ আৰু কলকাতা পৰ্যায়ক্ৰমে অনুষ্ঠিত হ'ব।

সংগীত, নৃত্য আৰু নাটক

প্ৰদৰ্শন কলাৰ ভিতৰত আছে: অংকিয়া নাট (অংকিয়া নাট), এক পৰম্পৰাগত বৈষ্ণৱ নৃত্য-নাটক (ভাওনা) যি 15 শতিকাৰ পৰা জনপ্ৰিয়। [উদ্ধৃতিৰ প্ৰয়োজন] ই দেৱতা, দেৱী, ৰাক্ষস আৰু জন্তুৰ ডাঙৰ মুখা ব্যৱহাৰ কৰে আৰু নাটকবোৰৰ মাজত এটা সূত্ৰধৰে (জুট্ৰোধৰ) কাহিনীটো বৰ্ণনা কৰি থাকে।

বহাগ বিহুৰ সময়ত প্ৰদৰ্শিত হোৱা বিহু নৃত্য আৰু হুচোৰীৰ উপৰিও জনজাতীয় সংখ্যালঘুসকলৰ নৃত্য প্ৰকাৰ যেনে; ৰাজবংশীৰ কুষাণ নৃত্ৰ,বড়োছৰ বাগুৰুম্বা আৰু বৰদোইচিখলা নৃত্য, মিছিং বিহু, বাঞ্জাৰ কেকান কাৰ্বিছৰ দ্বাৰা চোমাংকনৰ সময়ত পৰিৱেশন কৰা, চাহ-বাগিচা সম্প্ৰদায়ৰ ঝুমাইৰ হৈছে কিছুমান মুখ্য লোক নৃত্য। বৈষ্ণৱ পৰম্পৰাৰ সৈতে সম্পৰ্কিত সত্ৰীয়া (সোত্ৰিয়া) নৃত্য হৈছে নৃত্যৰ এক ধ্ৰুপদী ৰূপ। তদুপৰি, বৰপেটাৰ ভোৰতাল নৃতা, দেওধনী নৃতা, ওজাপালি, বেউলা নৃত্য, কা শাদ ইংলং কাৰ্ডোম, নিমচো কেৰুং আদিৰ দৰে আন কেইবাটাও পুৰণি নৃত্য-প্ৰকাৰ আছে। আধুনিক চলমান থিয়েটাৰৰ পৰম্পৰা অসমৰ বিশেষত্ব য'ত বহুতো ভ্ৰাম্যমাণ থিয়েটাৰ গোট যেনে কহিনুৰ, শংকৰদেৱ, আবাহন, ভাগ্যদেৱী, হেংগুল, বৃন্দাবন, ইতিহাছ আদিৰ অপৰিসীম জনপ্ৰিয়তা আছে।
থলুৱা লোক সংগীতে এক আধুনিক প্ৰবাদৰ বিকাশত প্ৰভাৱ পেলাইছে, যিজ্যোতি প্ৰসাদ আগৰৱালা, বিষ্ণুপ্ৰসাদ ৰাভা, পাৰ্বতী প্ৰসাদ বৰাৱা, ভূপেন নাৰায়ণ, প্ৰতিমা বৰুৱা পাণ্ডে, অনিমা চৌধুৰী, লুইত কোঁৱৰ ৰুদ্ৰ বৰুৱা, জয়ন্ত নাৰায়ণ, খগেন মহন্ত, দীপালী বৰঠাকুৰ, দিপালী বৰঠাকুৰ, গণশিলপী দিলীপী শৰ্মা, সুদাশৰ্মা আদি শিল্পীৰ সংগীতত অভিব্যক্তি বিচাৰি পায়। নতুন প্ৰজন্মৰ ভিতৰত, জুবিন গাৰ্গ, জিতুল সোণোৱাল, অংগৰাগ মহন্ত আৰু জই বৰুৱা। [উদ্ধৃতিৰ প্ৰয়োজন] ৰাজ্য চৰকাৰে অসমৰ সাংস্কৃতিক/সংগীত জগতত কৃতিত্বৰ বাবে বিষ্ণু প্ৰসাদ ৰাভাৰ সন্মানত এটা বঁটা প্ৰদান কৰিছে।


অসমৰ ঘোষ্ট চিলি চিকেন তৰকাৰীৰ এক জাতিগত প্ৰস্তুতি
সাধাৰণতে, এটা অসমী আহাৰত বহুতো বস্তু থাকে যেনে দাইল/ দালি (মচুৰ দাইল), মাচোৰ জুল (মাছৰ ষ্টু), mangxô (মাংসৰ ষ্টু) আৰু ভজা সেউজীয়া বা বনৌষধি আৰু পাচলি লৰাই দিয়া।

অসমত পৰম্পৰাগত আহাৰৰ দুটা মুখ্য বৈশিষ্টহৈছে খাৰ (এটা ক্ষাৰ, ইয়াৰ মুখ্য উপাদানৰ নামেৰে নামাকৰণ কৰা) আৰু টেঙ্গা (এক বিশেষভাৱে সমৃদ্ধ আৰু টেঙা সোৱাদ থকা প্ৰস্তুতি)। খোৰিকা হৈছে আহাৰৰ সৈতে খোৱা ধূমপান কৰা বা জুইৰ গ্ৰিল কৰা মাংস। সাধাৰণতে খোৱা প্ৰকাৰৰ মাংসৰ ভিতৰত আছে মটন, কুকুৰা, হাঁহ/হাঁহ, মাছ, কপৌ, গাহৰি আৰু গোমাংস (মুছলমান আৰু খ্ৰীষ্টান থলুৱা অসমজাতিৰ লোকসকলৰ মাজত)। ঘাঁহনি, পঙ্গপাল, ৰেচমৰ পোক, শামুক, ইল, বনৰীয়া কুকুৰা, স্কোয়াব আৰু অন্যান্য চৰাই, ভেনিচনও খোৱা হয়, যদিও পৰিমিত পৰিমাণে।

খোৰিছা (কিণ্বিত বাঁহৰ গুটি) কেতিয়াবা তৰকাৰীৰ সোৱাদ ল'বলৈ ব্যৱহাৰ কৰা হয় আনহাতে সেইবোৰ সংৰক্ষণ কৰি আচাৰ তৈয়াৰ কৰিব পাৰি। জনপ্ৰিয় ৰন্ধন প্ৰস্তুতিত কোলডিল (কল ফুল) আৰু স্কোয়াছও ব্যৱহাৰ কৰা হয়।

বিভিন্ন ধৰণৰ বিভিন্ন চাউল ৰস খেতি কৰা হয় আৰু বিভিন্ন ধৰণে খোৱা হয়, যেনে ভজা, মাটি, উতলা বা কেৱল তিয়াই থোৱা।

মুক্ত পৰিসৰৰ বনৰীয়া মাছৰ লগতে Bôralí, rôu, বেয়া বা sitôl দ্বাৰা তৈয়াৰ কৰা মাছৰ তৰকাৰী আটাইতকৈ জনপ্ৰিয়।

আন এক প্ৰিয় সংমিশ্ৰণ হৈছে লুচি (ভজা ফ্লেটব্ৰেড), এক তৰকাৰী যি নিৰামিষ বা আমিষ হ'ব পাৰে।

বহুতো থলুৱা অসম সম্প্ৰদায়ৰ পৰিয়ালে এতিয়াও তেওঁলোকৰ পৰম্পৰাগত সুৰাযুক্ত পানীয় প্ৰস্তুত কৰি আছে; উদাহৰণৰ ভিতৰত আছে: লাউপানী, জাজ, পানীয়ো, জৌ, জৌমাই, হৰ, আপাং ইত্যাদি। পৰম্পৰাগত উৎসৱৰ সময়ত এনে পানীয় পৰিৱেশন কৰা হয়। সেইবোৰ অস্বীকাৰ কৰাটো সামাজিকভাৱে আক্ৰমণাত্মক বুলি গণ্য কৰা হয়।

খাদ্যবোৰ প্ৰায়ে বেল ধাতুৰ ব্যঞ্জন আৰু কাঞ্চি, মাইহাং আদিৰ দৰে প্লেটাৰত পৰিৱেশন কৰা হয়।


অসম সাহিত্য চৰ্যাপদৰচনাৰ পৰা আৰম্ভ হয়, আৰু পিছলৈ মাধৱ কন্দলীৰ স্বপ্তকন্দ ৰামায়ণৰ দৰে ৰচনাত, যি হৈছে ৰামায়ণৰ ইন্দো-আৰ্য ভাষালৈ প্ৰথম অনুবাদ, যি টো ৱে ইণ্ডো-আৰ্য ভাষালৈ অৰিহণা যোগায়। সংক্ৰান্তিভাৰ বৰগীত, অংকীয়া নাট, ভাওনা আৰু সত্ৰ পৰম্পৰাই পঞ্চদশ-ষোল্ল শতিকাৰ অসম সাহিত্যক সমৰ্থন কৰিছিল। সাহিত্যিক ৰচনা সমূহ আছিল এক উল্লেখযোগ্য সাহিত্যকৰ্ম যিবোৰ প্ৰধানকৈ ঐতিহাসিক পাণ্ডুলিপি। বেছিভাগ সাহিত্যকৰ্ম অসমত লিখা হয় যদিও আন স্থানীয় ভাষা যেনে বড়ো আৰু ডিমাচাকো প্ৰতিনিধিত্ব কৰা হয়। উনবিংশ আৰু বিংশ শতিকাত, লক্ষ্মীনাথ বেজবাৰোয়াকে ধৰি লেখকসকলে অসম আৰু অন্যান্য সাহিত্যৰ আধুনিকীকৰণ কৰিছিল, বিৰিঞ্চি কুমাৰ বৰুৱা, হেম বৰা, ড০ মামোনি ৰাইচোম গোস্বামী, ভবেন্দ্ৰ নাথ গোস্বামী, বীৰেন্দ্ৰ কুমাৰ ভট্টাচাৰ্য, হীৰেন্দ্ৰ ভট্টাচাৰ্য, হীৰেন ভট্টাচাৰ্য, হোমেন বৰগোহাঁই, ভবানন্দা ডেকা, ৰেবতি মোহন দত্ত চৌধুৰী, মহিম বৰা, লীল বাহাদুৰ চেত্ৰী, চৈয়দ আব্দুল মালিক, সুৰেন্দ্ৰ নাথ মেনাথ আদি।

সূক্ষ্ম কলা

গোৱালপাৰা জিলাৰ আশে-পাশে আৱিষ্কৃত প্ৰাচীন মৌৰ্য স্তূপবোৰ হৈছে প্ৰাচীন কলা আৰু স্থাপত্য কৰ্মৰ প্ৰাচীনতম উদাহৰণ (গ. 300 খ্ৰীষ্টপূৰ্বৰ পৰা গ. 100 চি.ই.)। তেজপুৰত এটা সুন্দৰ দুৱাৰফ্ৰেমৰ সৈতে দপাৰ্বতীয়া (ডোপোৰবোটিয়া) পুৰাতাত্ত্বিক স্থানত আৱিষ্কৃত অৱশিষ্টবোৰ গুপ্ত যুগৰ শেষৰ ফালে সৰনাথ স্কুল অফ আৰ্টৰ প্ৰভাৱৰ সৈতে প্ৰাচীন অসমত শিল্পকৰ্মৰ সৰ্বশ্ৰেষ্ঠ উদাহৰণ হিচাপে চিনাক্ত কৰা হয়।

চিত্ৰকলা হৈছে অসমৰ এক প্ৰাচীন পৰম্পৰা। জুয়ানজাঙে (সপ্তম শতিকাৰ খ্ৰীষ্টপূৰ্ব) উল্লেখ কৰিছে যে কামৰূপাৰ ৰজা ভাস্কৰবৰ্মাৰ হৰ্ষবৰ্ধনক দিয়া উপহাৰসমূহৰ ভিতৰত চিত্ৰ আৰু অংকিত বস্তু আছিল, যাৰ কিছুমান আছিল অসমী ৰেচমৰ ওপৰত। বহুতো পাণ্ডুলিপি যেনে হস্তিবিদ্যাৰনাভা (হাতীৰ ওপৰত এখন গ্ৰন্থ), চিত্ৰ ভাগৱত আৰু মধ্যযুগৰ গীতা গোবিন্দাত পৰম্পৰাগত চিত্ৰকলাৰ উৎকৃষ্ট উদাহৰণ আছে।]

পৰম্পৰাগত কাৰুশিল্প

অসমত কাৰুশিল্প, বেত আৰু বাঁহৰ শিল্প, বেল ধাতু আৰু পিতলৰ শিল্প, ৰেচম আৰু কপাহ বয়ন, পুতলা আৰু মুখা নিৰ্মাণ, মৃৎশিল্প আৰু টেৰাকোটা কাম, কাঠৰ শিল্প, গহনা নিৰ্মাণ আৰু বাদ্যযন্ত্ৰ নিৰ্মাণৰ এক সমৃদ্ধ পৰম্পৰা মুখ্য পৰম্পৰা হিচাপে আছে।

বেত আৰু বাঁহৰ কাৰুশিল্পে দৈনন্দিন জীৱনত আটাইতকৈ সচৰাচৰ ব্যৱহৃত উপযোগিতা প্ৰদান কৰে, যাৰ ভিতৰত আছে ঘৰুৱা উপযোগিতা, বয়ন আনুষঙ্গিক সামগ্ৰী, মাছ ধৰা আনুষঙ্গিক সামগ্ৰী, আচবাব, বাদ্যযন্ত্ৰ, নিৰ্মাণ সামগ্ৰী ইত্যাদি। প্ৰতিটো অসমপৰিয়ালত বেল ধাতু আৰু পিতলৰ পৰা তৈয়াৰ কৰা চৰাই আৰু বটা ৰ দৰে উপযোগিতা আৰু সাংকেতিক প্ৰবন্ধ পোৱা যায়। হাজো আৰু সৰ্থেবাৰী (চৰ্থেবাৰী) হৈছে পৰম্পৰাগত বেল-ধাতু আৰু পিতলৰ কাৰুশিল্পৰ আটাইতকৈ গুৰুত্বপূৰ্ণ কেন্দ্ৰ। অসম হৈছে বিভিন্ন প্ৰকাৰৰ ৰেচমৰ ঘৰ, আটাইতকৈ সন্মানীয় হৈছে: মুগা –প্ৰাকৃতিক সোণালী ৰেচম, পেট – এক ক্ৰীমি-উজ্জ্বল-ৰূপালী ৰঙৰ ৰেচম আৰু এৰি – শীতকালৰ বাবে গৰম কাপোৰ নিৰ্মাণৰ বাবে ব্যৱহৃত বিভিন্ন ধৰণৰ। পৰম্পৰাগত ৰেচম উদ্যোগৰ কেন্দ্ৰ চুয়ালকুচি (জুয়ালকুচি)ৰ উপৰিও, ব্ৰহ্মপুত্ৰ উপত্যকাৰ প্ৰায় প্ৰতিটো অংশতে, গ্ৰাম্য পৰিয়ালবোৰে উৎকৃষ্ট এম্ব্ৰইডাৰী ডিজাইনৰ ৰেচম আৰু ৰেচমৰ পোছাক প্ৰস্তুত কৰে। তদুপৰি, অসমৰ বিভিন্ন জাতি-সাংস্কৃতিক গোটে বিভিন্ন প্ৰকাৰৰ কপাহৰ পোছাক তৈয়াৰ কৰে যাৰ অনন্য এম্ব্ৰইডাৰী ডিজাইন আৰু আশ্চৰ্যকৰ ৰঙৰ সংমিশ্ৰণ আছে।

Post a Comment