Ads Area

History of Assam | অসমৰ ইতিহাস


Assam and adjoining regions have evidences of human settlement from the beginning of the Stone Age. The hills at the height of 1,500 to 2,000 feet (460–615 m) were popular habitats, probably due to availability of exposed dolerite basalt, useful for tool-making. Ambari site in Guwahati has revealed Shunga-Kushana era artefacts including flight of stairs and a water tank which may date from 1st century BCE and may be 2,000 years old. Experts speculate that another significant find at Ambari is Roman era Roman roulette pottery from the 2nd century BCE.


According to a late text, Kalika Purana (c. 9th–10th century CE), the earliest ruler of Assam was Mahiranga Danav of the Danava dynasty, which was removed by Naraka of Mithila and established the Bhauma dynasty. The last of these rulers, also Naraka, was slain by Krishna. Naraka's son Bhagadatta became the king, who (it is mentioned in the Mahabharata) fought for the Kauravas in the battle of Kurukshetra with an army of kiratas, chinas and dwellers of the eastern coast. At the same time, towards the east in central Assam, Asura Kingdom was ruled by another line of kings.

Ancient era

Evidence indicates presence of civilization in Assam around 2nd century BCE, a rock cut stupa at Sri Surya Pahar has been dated to 200 BCE contemporary with rock cut Karle and Bhaja caves of Maharashtra. Samudragupta's 4th-century-CE Allahabad pillar inscription mentions Kamarupa and Davaka (Central Assam)[23] as frontier kingdoms of the Gupta Empire. Davaka was later absorbed by Kamarupa, which grew into a large kingdom that spanned from Karatoya river to near present Sadiya and covered the entire Brahmaputra valley, North Bengal, parts of Bangladesh and, at times Purnea and parts of West Bengal.[24] The kingdom was ruled by three dynasties who traced their lineage from a mleccha or Kirata Naraka; the Varmanas (c. 350–650 CE), the Mlechchha dynasty (c.655–900 CE) and the Kamarupa-Palas (c. 900–1100 CE), from their capitals in present-day Guwahati (Pragjyotishpura), Tezpur (Haruppeswara) and North Gauhati (Durjaya) respectively. All three dynasties claimed descent from Narakasura. In the reign of the Varman king, Bhaskaravarman (c. 600–650 CE), the Chinese traveller Xuanzang visited the region and recorded his travels. Later, after weakening and disintegration (after the Kamarupa-Palas), the Kamarupa tradition was extended to c. 1255 CE by the Lunar I (c. 1120–1185 CE) and Lunar II (c. 1155–1255 CE) dynasties.

Medieval era

The Chutia, a Bodo-Kachari group by origin, held the regions on both the banks of Brahmaputra with its domain in the area eastwards from Vishwanath (north bank) and Buridihing (south bank), in Upper Assam and in the state of Arunachal Pradesh. It was annexed by the Ahoms in the year 1524. The rivalry between the Chutias and Ahoms for the supremacy of eastern Assam led to a series of conflicts between them from the early 16th century.

The Dimasa, another Bodo-Kachari dynasty, (13th century–1854) ruled from Dikhow River to central and southern Assam and had their capital at Dimapur. With the expansion of Ahom kingdom, by the early 17th century, the Chutia areas were annexed and since c. 1536 the Kacharis remained only in Cachar and North Cachar, and more as an Ahom ally than a competing force.

The Ahoms, a Tai group, ruled Upper Assam.The Ahom built their kingdom and consolidated their power in Eastern Assam with the modern town of Sibsagar as their capital. Until the early 16th century, the Ahoms ruled a small kingdom in Sibsagar district and suddenly expanded during King Suhungmung's rule taking advantage of weakening rule of Chutia and Dimasa kingdoms. By 1681, the whole track down to the border of the modern district of Goalpara came permanently under their sway. Ahoms ruled for nearly 600 years (1228–1826) with major expansions in the early 16th century at the cost of Chutia and Dimasa Kachari kingdoms. Since the 13th century, the centre of the Ahom polity was upper Assam; the kingdom was gradually extended to the Karatoya River in the 17th or 18th century. It was at its zenith during the reign of Sukhrungphaa or Swargadeo Rudra Singha (c. 1696–1714).

The Koch, another Bodo-Kachari dynasty, established sovereignty around 1510. The Koch kingdom in Western Assam and present-day North Bengal was at its zenith in the early reign of Nara Narayan (c. 1540–1587). It split into two in c. 1581, the western part as a Mughal vassal and the eastern as an Ahom satellite state. Later, in 1682, Koch Hajo was entirely annexed by the Ahoms.

Despite numerous invasions, mostly by the Muslim rulers, no western power ruled Assam until the arrival of the British. Though the Mughals made seventeen attempts to invade, they were never successful. The most successful invader Mir Jumla, a governor of Aurangzeb, briefly occupied Garhgaon (c. 1662–1663), the then capital, but found it difficult to prevent guerrilla attacks on his forces, forcing them to leave. The decisive victory of the Assamese led by general Lachit Borphukan on the Mughals, then under command of Raja Ram Singha, in the Battle of Saraighat in 1671 almost ended Mughal ambitions in this region. The Mughals were comprehensively defeated in the Battle of Itakhuli and expelled from Lower Assam during the reign of Gadadhar Singha in 1682.

Colonial era

A map of the British Indian Empire in 1909 during the partition of Bengal (1905–1911), showing British India in two shades of pink (coral and pale) and the princely states in yellow. The Assam Province (initially as the Province of Eastern Bengal and Assam) can be seen towards the north-eastern side of India.

The discovery of Camellia sinensis in 1834 in Assam was followed by testing in 1836–37 in London. The British allowed companies to rent land from 1839 onwards. Thereafter, tea plantations proliferated in Eastern Assam, where the soil and the climate were most suitable. Problems with the imported Han Chinese labourers from China and hostility from native Assamese resulted in the migration of forced labourers from central and eastern parts of India. After initial trial and error with planting the Chinese and the Assamese-Chinese hybrid varieties, the planters later accepted the local Camellia assamica as the most suitable variety for Assam. By the 1850s, the industry started seeing some profits. The industry saw initial growth, when in 1861, investors were allowed to own land in Assam, and it saw substantial progress with the invention of new technologies and machinery for preparing processed tea during the 1870s.
Despite the commercial success, tea labourers continued to be exploited, working and living under poor conditions. Fearful of greater government interference, the tea growers formed the Indian Tea Association in 1888 to lobby to retain the status quo. The organization was successful in this, but even after India's independence, conditions of the labourers have improved very little.

In the later part of the 18th century, religious tensions and atrocities by the nobles led to the Moamoria rebellion (1769–1805), resulting in tremendous casualties of lives and property. The rebellion was suppressed but the kingdom was severely weakened by the civil war. Political rivalry between Prime Minister Purnananda Burhagohain and Badan Chandra Borphukan, the Ahom Viceroy of Western Assam, led to an invitation to the Burmese by the latter, in turn leading to three successive Burmese invasions of Assam. The reigning monarch Chandrakanta Singha tried to check the Burmese invaders, but he was defeated after fierce resistance. And Ahom occupied Assam was captured by the Burmese.
A reign of terror was unleashed by the Burmese on the Assamese people, who fled to neighbouring kingdoms and British-ruled Bengal. The Burmese reached the East India Company's borders, and the First Anglo-Burmese War ensued in 1824. The war ended under the Treaty of Yandabo[42] in 1826, with the Company taking control of Western Assam and installing Purandar Singha as king of Upper Assam in 1833. The arrangement lasted till 1838 and thereafter the British gradually annexed the entire region. Thereafter, the court language and medium of instruction in educational institutions of Assam was made Bengali, instead of Assamese. Starting from 1836 until 1873, this imposition of a foreign tongue created greater unemployment among the People of Assam and Assamese literature naturally suffered in its growth.

Initially, Assam was made a part of the Bengal Presidency, then in 1906 it was made a part of Eastern Bengal and Assam province, and in 1912 it was reconstituted into a chief commissioners' province. In 1913, a legislative council and, in 1937, the Assam Legislative Assembly, were formed in Shillong, the erstwhile capital of the region. The British tea planters imported labour from central India, adding to the demographic canvas.
The Assam territory was first separated from Bengal in 1874 as the 'North-East Frontier' non-regulation province, also known as the Assam Chief-Commissionership. It was incorporated into the new province of Eastern Bengal and Assam in 1905 after the partition of Bengal (1905–1911) and re-established in 1912 as Assam Province.

After a few initially unsuccessful attempts to gain independence for Assam during the 1850s, anti-colonial Assamese joined and actively supported the Indian National Congress against the British from the early 20th century, with Gopinath Bordoloi emerging as the pre-eminent nationalist leader in the Assam Congress.[citation needed] Bordoloi's major political rival in this time was Sir Saidullah, who was representing the Muslim League, and had the backing of the influential Muslim cleric Maulana Bhasani.The Assam Postage Circle was established by 1873 under the headship of the Deputy Post Master General.At the turn of the 20th century, British India consisted of eight provinces that were administered either by a governor or a lieutenant-governor. Assam Province was one among the major eight provinces of British India. The table below shows the major original provinces during British India covering the Assam Province under the Administrative Office of the Chief Commissioner.
The following table lists their areas and populations. It does not include those of the dependent Native States:

Province of British India[citation needed] Area (thousands of square miles) Population (millions) Chief Administrative Officer
With the partition of India in 1947, Assam became a constituent state of India. The Sylhet District of Assam (excluding the Karimganj subdivision) was given up to East Pakistan, which later became Bangladesh.

Modern history

Assam till the 1950s; The new states of Nagaland, Meghalaya and Mizoram formed in the 1960-70s. From Shillong, the capital of Assam was shifted to Dispur, now a part of Guwahati. After the Indo-China war in 1962, Arunachal Pradesh was also separated out.

The government of India, which has the unilateral powers to change the borders of a state, divided Assam into several states beginning in 1970 within the borders of what was then Assam. In 1963, the Naga Hills district became the 16th state of India under the name of Nagaland. Part of Tuensang was added to Nagaland. In 1970, in response to the demands of the Khasi, Jaintia and Garo people of the Meghalaya Plateau, the districts containing the Khasi Hills, Jaintia Hills, and Garo Hills were formed into an autonomous state within Assam; in 1972 this became a separate state under the name of Meghalaya. In 1972, Arunachal Pradesh (the North East Frontier Agency) and Mizoram (from the Mizo Hills in the south) were separated from Assam as union territories; both became states in 1986.

Since the restructuring of Assam after independence, communal tensions and violence remain. Separatist groups began forming along ethnic lines, and demands for autonomy and sovereignty grew, resulting in the fragmentation of Assam. In 1961, the government of Assam passed legislation making use of the Assamese language compulsory. It was withdrawn later under pressure from Bengali speaking people in Cachar. In the 1980s the Brahmaputra valley saw a six-year Assam Agitation triggered by the discovery of a sudden rise in registered voters on electoral rolls. It tried to force the government to identify and deport foreigners illegally migrating from neighbouring Bangladesh and to provide constitutional, legislative, administrative and cultural safeguards for the indigenous Assamese majority, which they felt was under threat due to the increase of migration from Bangladesh. The agitation ended after an accord (Assam Accord 1985) between its leaders and the Union Government, which remained unimplemented, causing simmering discontent.

The post 1970s experienced the growth of armed separatist groups such as the United Liberation Front of Asom (ULFA)and the National Democratic Front of Bodoland (NDFB). In November 1990, the Government of India deployed the Indian army, after which low-intensity military conflicts and political homicides have been continuing for more than a decade. In recent times, ethnically based militant groups have grown. The Panchayati Raj Act has been applied in Assam, after agitation of the communities due to the sluggish rate of development and general apathy of successive state governments towards Indigenous Assamese communities.


অসম আৰু ইয়াৰ কাষৰীয়া অঞ্চলসমূহত প্ৰস্তৰ যুগৰ আৰম্ভণিৰ পৰাই মানৱ বসতিৰ প্ৰমাণ আছে। 1,500 ৰ পৰা 2,000 ফুট (460-615 মিটাৰ) উচ্চতাৰ পাহাৰবোৰ সম্ভৱতঃ উন্মুক্ত ড'লেৰাইট বেচাল্ট উপলব্ধ হোৱাৰ বাবে জনপ্ৰিয় বাসস্থান আছিল, যি সঁজুলি নিৰ্মাণৰ বাবে উপযোগী। গুৱাহাটীৰ আম্বাৰী স্থানত শুঙ্গা-কুশানা যুগৰ শিল্পকলা প্ৰকাশ কৰা হৈছে যাৰ ভিতৰত আছে চিৰিৰ উৰণ আৰু এটা পানীৰ টেংক যি খ্ৰীষ্টপূৰ্ব প্ৰথম শতিকাৰ পৰা হ'ব পাৰে আৰু 2,000 বছৰ পুৰণি হ'ব পাৰে। বিশেষজ্ঞসকলে অনুমান কৰিছে যে আম্বাৰীত আন এটা গুৰুত্বপূৰ্ণ সন্ধান হৈছে খ্ৰীষ্টপূৰ্ব দ্বিতীয় শতিকাৰ ৰোমান ৰুলেট মৃৎশিল্প।


এক বিলম্বিত পাঠ অনুসৰি, কালিকা পুৰাণ (গ. ৯ম-দশম শতিকাৰ খ্ৰীষ্টপূৰ্ব), অসমৰ প্ৰাচীনতম শাসক আছিল দানাভা ৰাজবংশৰ মহিৰঙ্গা দানাভ, যাক মিথিলাৰ নাৰকাই আঁতৰাই ভাউমা ৰাজবংশ প্ৰতিষ্ঠা কৰিছিল। এই শাসকসকলৰ ভিতৰত শেষজন, লগতে নৰকাকো কৃষ্ণই হত্যা কৰিছিল। নৰকাৰ পুত্ৰ ভগদত্ত ৰজা হৈছিল, যি (মহাভাৰতত উল্লেখ কৰা হৈছে) কুৰুক্ষেত্ৰৰ যুদ্ধত কৌৰৱৰ হৈ কিৰাটা, চীন আৰু পূব উপকূলৰ বাসিন্দাসকলৰ সৈন্যৰ সৈতে যুঁজিছিল। একে সময়তে মধ্য অসমত পূবৰ ফালে, অসুৰ ৰাজ্যৰ শাসন ৰজাসকলৰ আন এটা শাৰীৰ দ্বাৰা কৰা হৈছিল।

প্ৰাচীন যুগ

প্ৰমাণে খ্ৰীষ্টপূৰ্ব দ্বিতীয় শতিকাৰ আশে পাশে অসমত সভ্যতাৰ উপস্থিতি সূচায়, শ্ৰী সূৰ্য পাহাৰত এটা শিল কটা স্তূপ মহাৰাষ্ট্ৰৰ শিল কটা কাৰ্লে আৰু ভাজা গুহাৰ সৈতে 200 খ্ৰীষ্টপূৰ্ব সমসাময়িক তাৰিখৰ। সমুদ্ৰগুপ্তৰ চতুৰ্থ শতিকাৰ এলাহাবাদ স্তম্ভ শিলালিপিত কমাৰুপা আৰু দাভাকা (মধ্য অসম)ক গুপ্ত সাম্ৰাজ্যৰ সীমান্ত ৰাজ্য বুলি উল্লেখ কৰা হৈছে। দাভাকা কমাৰুপাৰ দ্বাৰা অৱশোষিত হৈছিল, যি কাৰাটয়া নদীৰ পৰা বৰ্তমানৰ সাদিয়াৰ ওচৰলৈ বিস্তৃত হৈ এক বৃহৎ ৰাজ্যলৈ বিকশিত হৈছিল আৰু সমগ্ৰ ব্ৰহ্মপুত্ৰ উপত্যকা, উত্তৰ বংগ, বাংলাদেশৰ কিছু অংশ আৰু কেতিয়াবা পূৰ্ণিয়া আৰু পশ্চিম বংগৰ কিছু অংশ সামৰি লৈছিল।ৰাজ্যখন তিনিটা ৰাজবংশৰ দ্বাৰা শাসন কৰা হৈছিল যিয়ে তেওঁলোকৰ বংশক এমএলইচিচি বা কিৰাটা নাৰকাৰ পৰা বিচাৰি উলিয়াইছিল; বৰ্মন (গ. 350-650 চি.ই.), মলেচ্ছা ৰাজবংশ (গ.655-900 চি.ই.) আৰু কামৰূপা-পালা (গ. 900-1100 চি.ই.), বৰ্তমানৰ গুৱাহাটী (প্ৰাগজ্যোতিষপুৰা), জ্যোতিেশ্বৰ) আৰু গৌহাট (গৌহাট) (গৌহাট)ত তেওঁলোকৰ ৰাজধানীৰ পৰা। তিনিওটা ৰাজবংশই নৰকাসুৰাৰ পৰা অৱতৰণৰ দাবী কৰিছিল। বৰ্মন ৰজা ভাস্কৰবৰ্মনৰ (গ. ৬০০-৬৫০ খ্ৰীষ্টাব্দ) শাসনকালত চীনা ভ্ৰমণকাৰী জুয়ানজাঙে অঞ্চলটো ভ্ৰমণ কৰিছিল আৰু তেওঁৰ ভ্ৰমণলিপি লিপিবদ্ধ কৰিছিল। পিছত, দুৰ্বল আৰু বিভাজনৰ পিছত (কামৰূপা-পালৰ পিছত), কামৰূপা পৰম্পৰাক চন্দ্ৰ 1 (গ. 1120-1185 চিই) আৰু চন্দ্ৰ 2 (গ. 1155-1255 চিই) ৰাজবংশৰ দ্বাৰা গ. 1255 খ্ৰীষ্টাব্দলৈ সম্প্ৰসাৰিত কৰা হৈছিল।

মধ্যযুগীয় যুগ

মূলভাৱে বড়ো-কচাৰী গোট চুটিয়াই ব্ৰহ্মপুত্ৰৰ দুয়োটা পাৰত থকা অঞ্চলবোৰ বিশ্বনাথ (উত্তৰ পাৰ) আৰু বুৰিদিহিং (দক্ষিণ পাৰ), উজনি অসম আৰু অৰুণাচল প্ৰদেশ ৰাজ্যৰ পৰা পূৱ দিশত থকা অঞ্চলটোত ধৰি ৰাখিছিল। ১৫২৪ চনত ইয়াক এহোমসকলে সংযুক্ত কৰিছিল। পূব অসমৰ সৰ্বোচ্চতাৰ বাবে চুতীয়া আৰু বড়োসকলৰ মাজত হোৱা প্ৰতিদ্বন্দিতাৰ ফলত ষোড়শ শতিকাৰ আৰম্ভণিৰ পৰাই তেওঁলোকৰ মাজত কেইবাটাও সংঘৰ্ষৰ সৃষ্টি হয়।

আন এক বড়ো-কচাৰী ৰাজবংশ ডিমাছা (ত্ৰৈশ শতিকা-১৮৫৪) দিখৌ নদীৰ পৰা মধ্য আৰু দক্ষিণ অসমলৈ শাসন কৰিছিল আৰু ডিমাপুৰত তেওঁলোকৰ ৰাজধানী আছিল। ১৭ শতিকাৰ আৰম্ভণিতে, ঈশ্বৰ ৰাজ্যৰ সম্প্ৰসাৰণৰ লগে লগে চুতীয়া অঞ্চলসমূহ সংযুক্ত কৰা হয় আৰু গ. ১৫৩৬ চনৰ পৰা কাচাৰিসকল কেৱল কাছাৰ আৰু উত্তৰ কাছাৰত, আৰু প্ৰতিযোগী শক্তিতকৈ অধিক এক নাথ মিত্ৰ হিচাপে থাকে।

টাই গোট ৰ পৰা অহা সকলে উজনি অসম শাসন কৰিছিল৷ বড়োৱে তেওঁলোকৰ ৰাজ্য নিৰ্মাণ কৰিছিল আৰু আধুনিক চহৰ চিবসাগৰক ৰাজধানী হিচাপে লৈ পূৱ অসমত তেওঁলোকৰ ক্ষমতা শক্তিশালী কৰিছিল৷ ষোড়শ শতিকাৰ আৰম্ভণিলৈকে, চুতিয়া আৰু ডিমাচা ৰাজ্যৰ শাসন দুৰ্বল হোৱাৰ সুযোগ লৈ ৰজা চুহুংমুঙৰ শাসনকালত হোমসকলে চিবসাগৰ জিলাৰ এখন সৰু ৰাজ্য শাসন কৰিছিল আৰু হঠাতে সম্প্ৰসাৰিত হৈছিল। 1681 চনলৈ, আধুনিক গোৱালপাৰা জিলাৰ সীমালৈ যোৱা গোটেই পথটো স্থায়ীভাৱে তেওঁলোকৰ আধিপত্যৰ তললৈ আহিছিল। চুতিয়া আৰু ডিমাচা কচাৰী ৰাজ্যৰ মূল্যত ষোড়শ শতিকাৰ আৰম্ভণিতে মুখ্য সম্প্ৰসাৰণৰ সৈতে প্ৰায় ৬০০ বছৰ (১২২৮-১৮২৬) শাসন কৰিছিল। ত্ৰয়াংশ শতিকাৰ পৰা, অসমৰ উজনি অসমত আছিল; সপ্তদশ বা অষ্টাদশ শতিকাত ৰাজ্যখন ক্ৰমান্বয়ে কাৰাটয়া নদীলৈ সম্প্ৰসাৰিত কৰা হৈছিল। সুখৰুংফা বা স্বৰ্গদেও ৰুদ্ৰ সিংগা (গ. ১৬৯৬-১৭১৪)ৰ ৰাজত্বকালত ই শীৰ্ষত আছিল।

আন এক বড়ো-কচাৰী ৰাজবংশ কোচে ১৫১০ চনৰ আশে পাশে সাৰ্বভৌমত্ব স্থাপন কৰিছিল। পশ্চিম অসম আৰু বৰ্তমানৰ উত্তৰ বংগৰ কোচ ৰাজ্য নৰ নাৰায়ণৰ প্ৰাৰম্ভিক ৰাজত্বকালত শীৰ্ষস্থানত আছিল (গ. ১৫৪০-১৫৮৭)। ই গ. 1581 ত দুটা ভাগত বিভক্ত হৈছিল, পশ্চিম অংশটো মোগল ভাচল হিচাপে আৰু পূৱত এটা সোণোৱাল উপগ্ৰহ ৰাজ্য হিচাপে। পিছলৈ, ১৬৮২ চনত কোচ হাজোক সম্পূৰ্ণৰূপে চৌধুৰীসকলে সংযুক্ত কৰে।

অজস্ৰ আক্ৰমণৰ পিছতো, বেছিভাগ মুছলমান শাসকৰ দ্বাৰা, ব্ৰিটিছৰ আগমনলৈকে কোনো পশ্চিমীয়া শক্তিয়ে অসমশাসন কৰা নাছিল। যদিও মোগলসকলে আক্ৰমণ কৰিবলৈ সতেৰটা প্ৰয়াস কৰিছিল, তেওঁলোক কেতিয়াও সফল হোৱা নাছিল। আটাইতকৈ সফল আক্ৰমণকাৰী মীৰ জুমলা, ঔৰঙ্গজেবৰ ৰাজ্যপাল, চমুকৈ গড়গাঁও (গ. 1662-1663) দখল কৰিছিল, কিন্তু তেওঁৰ বাহিনীৰ ওপৰত গেৰিলা আক্ৰমণ প্ৰতিহত কৰাত অসুবিধা পাইছিল, যাৰ ফলত তেওঁলোক এৰি যাবলৈ বাধ্য হৈছিল। ১৬৭১ চনত শৰাইঘাটৰ যুদ্ধত মোগলৰ ওপৰত জেনেৰেল লাচিত বৰফুকনৰ নেতৃত্বত অসমবাসীৰ নিৰ্ণায়ক বিজয়ে, তেতিয়া ৰাজা ৰাম সিঙৰ অধীনত, এই অঞ্চলত মোগলৰ উচ্চাকাংক্ষাপ্ৰায় সমাপ্ত কৰিছিল। ১৬৮২ চনত গদাধৰ সিঙৰ শাসনকালত মোগলসকল ইটাখুলিৰ যুদ্ধত ব্যাপকভাৱে পৰাজিত হৈছিল আৰু নিম্ন অসমৰ পৰা বহিষ্কাৰ কৰা হৈছিল।

ঔপনিবেশিক যুগ

১৯০৯ চনত বংগ বিভাজনৰ সময়ত (১৯০৫-১৯১১) ব্ৰিটিছ ভাৰতীয় সাম্ৰাজ্যৰ এখন মানচিত্ৰত ব্ৰিটিছ ভাৰতক গুলপীয়া (প্ৰবাল আৰু শেঁতা) দুটা ছাঁত দেখুওৱা হৈছিল আৰু ৰাজকীয় ৰাজ্যবোৰ হালধীয়া ৰঙৰ আছিল। অসম প্ৰদেশ (আৰম্ভণিতে পূব বংগ আৰু অসম প্ৰদেশ হিচাপে) ভাৰতৰ উত্তৰ-পূব দিশত দেখা যায়।

১৮৩৪ চনত অসমত কেমেলিয়া চাইনেন্সিছৰ আৱিষ্কাৰৰ পিছত ১৮৩৬-৩৭ চনত লণ্ডনত পৰীক্ষা কৰা হৈছিল। ব্ৰিটিছে কোম্পানীবোৰক ১৮৩৯ চনৰ পৰা মাটি ভাড়া দিবলৈ অনুমতি দিছিল। তাৰ পিছত পূৱ অসমত চাহ খেতি ৰ প্ৰসাৰ ঘটিছিল, য'ত মাটি আৰু জলবায়ু আটাইতকৈ উপযুক্ত আছিল। চীনৰ পৰা আমদানি কৰা হান চীনা শ্ৰমিকৰ সমস্যা আৰু স্থানীয় অসমীৰ পৰা শত্ৰুতাৰ ফলত ভাৰতৰ মধ্য আৰু পূব প্ৰান্তৰ পৰা বলপূৰ্বক শ্ৰমিকৰ প্ৰব্ৰজন হৈছিল।চীনা আৰু অসম-চীনা হাইব্ৰিড প্ৰকাৰ ৰোপণৰ প্ৰাৰম্ভিক পৰীক্ষণ আৰু ত্ৰুটিৰ পিছত, ৰোপণকাৰীসকলে পিছত স্থানীয় কেমেলিয়া অসমিকাক অসমৰ বাবে আটাইতকৈ উপযুক্ত প্ৰকাৰ হিচাপে গ্ৰহণ কৰে। 1850-ৰ দশকলৈ, উদ্যোগটোৱে কিছু লাভ দেখা আৰম্ভ কৰে। উদ্যোগটোৱে প্ৰাৰম্ভিক বিকাশ দেখিছিল, যেতিয়া 1861 চনত, বিনিয়োগকাৰীসকলক অসমত ভূমি ৰখাৰ অনুমতি দিয়া হৈছিল আৰু ই 1870 ৰ দশকত সংসাধিত চাহ প্ৰস্তুত কৰাৰ বাবে নতুন প্ৰযুক্তি আৰু যন্ত্ৰপাতি আৱিষ্কাৰৰ সৈতে যথেষ্ট অগ্ৰগতি দেখিছিল।

বাণিজ্যিক সফলতা স্বত্বেও, চাহ শ্ৰমিকসকলক শোষণ, কাম কৰা আৰু দুৰ্বল পৰিস্থিতিত বাস কৰা অব্যাহত আছিল। অধিক চৰকাৰী হস্তক্ষেপৰ ভয়ত, চাহ খেতিয়কসকলে 1888 চনত ভাৰতীয় চাহ সংস্থা গঠন কৰিছিল যাতে স্থিতি বজাই ৰাখিবলৈ লবি কৰা হয়। সংগঠনটো ইয়াত সফল হৈছিল, কিন্তু ভাৰতৰ স্বাধীনতাৰ পাছতো শ্ৰমিকসকলৰ পৰিস্থিতি অতি কম উন্নত হৈছে।

অষ্টাদশ শতিকাৰ পিছৰ অংশত, ধৰ্মীয় উত্তেজনা আৰু অভিজাত সকলৰ অত্যাচাৰৰ ফলত মোৱামৰিয়া বিদ্ৰোহ (১৭৬৯-১৮০৫) হৈছিল, যাৰ ফলত জীৱন আৰু সম্পত্তিৰ প্ৰচণ্ড হতাহত হৈছিল। বিদ্ৰোহ দমন কৰা হৈছিল কিন্তু গৃহযুদ্ধৰ ফলত ৰাজ্যখন গুৰুতৰভাৱে দুৰ্বল হৈ পৰিছিল। পশ্চিম অসমৰ বুঢ়াগোহাঁই আৰু প্ৰধান মন্ত্ৰী পূৰ্ণানন্দ বুৰহাগোহাইন আৰু বদন চন্দ্ৰ বৰফুকনৰ মাজত ৰাজনৈতিক প্ৰতিদ্বন্দিতাৰ ফলত বাৰ্মিজসকলক পৰৱৰ্তী সময়ত আমন্ত্ৰণ জনোৱা হয়, যাৰ ফলত অসমত একেৰাহে তিনিবাৰ বাৰ্মিজ আক্ৰমণ হয়। ৰাজত্বকৰা ৰাজতন্ত্ৰ চন্দ্ৰকান্ত সিঙে বাৰ্মিজ আক্ৰমণকাৰীসকলক পৰীক্ষা কৰিবলৈ চেষ্টা কৰিছিল কিন্তু তীব্ৰ প্ৰতিৰোধৰ পিছত তেওঁ পৰাজিত হৈছিল। আৰু অসমৰ অধিকৃত অসম বাৰ্মিজসকলে দখল কৰিছিল।চুবুৰীয়া ৰাজ্য আৰু ব্ৰিটিছ শাসিত বংগলৈ পলাই যোৱা অসমবাসীসকলৰ ওপৰত বাৰ্মিজসকলে সন্ত্ৰাসৰ ৰাজত্ব আৰম্ভ কৰিছিল। বাৰ্মিজসকলে ইষ্ট ইণ্ডিয়া কোম্পানীৰ সীমাত উপনীত হয়, আৰু ১৮২৪ চনত প্ৰথম এংলো-বাৰ্মিজ যুদ্ধ আৰম্ভ হয়। ১৮২৬ চনত ইয়াণ্ডাবো চুক্তিৰ অধীনত যুদ্ধৰ সমাপ্তি ঘটে, কোম্পানীয়ে পশ্চিম অসমৰ নিয়ন্ত্ৰণ লয় আৰু ১৮৩৩ চনত পুৰন্দৰ সিংহক উজনি অসমৰ ৰজা হিচাপে স্থাপন কৰে। এই ব্যৱস্থা ১৮৩৮ চনলৈকে চলিছিল আৰু তাৰ পিছত ব্ৰিটিছে লাহে লাহে সমগ্ৰ অঞ্চলটো অধিকাৰ কৰিছিল। তাৰ পিছত অসমৰ শিক্ষানুষ্ঠানসমূহত আদালতৰ ভাষা আৰু শিক্ষাৰ মাধ্যমক অসমীৰ পৰিৱৰ্তে বাংলা বনোৱা হয়। ১৮৩৬ চনৰ পৰা ১৮৭৩ চনলৈকে এই বিদেশী জিভা জাপি দিয়াৰ ফলত অসম বাসীৰ মাজত অধিক নিবনুৱাৰ সৃষ্টি হয় আৰু ইয়াৰ বিকাশত স্বাভাৱিকতে ক্ষতিগ্ৰস্ত হয়।

নিত্যভাৱে, অসমক বেংগল প্ৰেচিডেন্সিৰ অংশ কৰা হৈছিল, তাৰ পিছত 1906 চনত ইয়াক পূৱ বংগ আৰু অসম প্ৰদেশৰ অংশ কৰা হৈছিল, আৰু 1912 চনত ইয়াক মুখ্য আয়ুক্তৰ প্ৰদেশলৈ পুনৰ গঠন কৰা হৈছিল। ১৯১৩ চনত অঞ্চলটোৰ পূৰ্বৰ ৰাজধানী শ্বিলঙত এখন বিধান পৰিষদ আৰু ১৯৩৭ চনত অসম বিধান সভা গঠন কৰা হয়। ব্ৰিটিছ চাহ ৰোপণকাৰীসকলে মধ্য ভাৰতৰ পৰা শ্ৰমিক আমদানি কৰিছিল আৰু জনগাঁথনিৰ কেনভাচত যোগ দিছিল।

১৮৭৪ চনত অসম অঞ্চলটো প্ৰথমবাৰৰ বাবে বংগৰ পৰা পৃথক কৰা হৈছিল 'উত্তৰ-পূব সীমান্ত' অ-নিয়ন্ত্ৰণ প্ৰদেশ হিচাপে, যাক অসম মুখ্য-আয়ুক্তপদ বুলিও জনা যায়। ১৯০৫ চনত বংগ বিভাজনৰ (১৯০৫-১৯১১) পিছত ইয়াক পূৱ বংগ আৰু অসমৰ নতুন প্ৰদেশত অন্তৰ্ভুক্ত কৰা হয় আৰু ১৯১২ চনত অসম প্ৰদেশ হিচাপে পুনৰ প্ৰতিষ্ঠা কৰা হয়।১৮৫০ ৰ দশকত অসমৰ বাবে স্বাধীনতা লাভৰ কেইটামান প্ৰথম অসফল প্ৰচেষ্টাৰ পিছত ঔপনিৱেশিক বিৰোধী অসমীয়ে বিংশ শতিকাৰ আৰম্ভণিৰ পৰাই ব্ৰিটিছৰ বিৰুদ্ধে ভাৰতীয় জাতীয় কংগ্ৰেছত যোগদান কৰে আৰু সক্ৰিয়ভাৱে সমৰ্থন কৰে, গোপীনাথ বৰদলৈয়ে অসম কংগ্ৰেছৰ প্ৰাধান্যপ্ৰাপ্ত জাতীয়তাবাদী নেতা হিচাপে আত্মপ্ৰকাশ কৰে। [উদ্ধৃতিৰ প্ৰয়োজন] এই সময়ত বৰদলৈৰ মুখ্য ৰাজনৈতিক প্ৰতিদ্বন্দী আছিল মুছলিম লীগক প্ৰতিনিধিত্ব কৰি থকা ছাৰ ছাইদুল্লাহ আৰু প্ৰভাৱশালী মুছলমান ধৰ্মগুৰু মৌলানা ভাছানীৰ সমৰ্থন আছিল।

১৮৭৩ চনৰ ভিতৰত ডেপুটি পোষ্ট মাষ্টাৰ জেনেৰেলৰ মুৰব্বীত্বত অসম ডাক চক্ৰ স্থাপন কৰা হৈছিল।

বিংশ শতিকাৰ আৰম্ভণিতে ব্ৰিটিছ ভাৰতত আঠখন প্ৰদেশ আছিল যিবোৰ ৰাজ্যপাল বা লেফটেনেণ্ট-গভৰ্ণৰে পৰিচালনা কৰিছিল।অসম প্ৰদেশ ব্ৰিটিছ ভাৰতৰ প্ৰধান আঠখন প্ৰদেশৰ ভিতৰত এটা আছিল। তলৰ তালিকাখনত মুখ্য আয়ুক্তৰ প্ৰশাসনিক কাৰ্যালয়ৰ অধীনত অসম প্ৰদেশক সামৰি ব্ৰিটিছ ভাৰতৰ সময়ত মুখ্য মূল প্ৰদেশবোৰ দেখুওৱা হৈছে।

নিম্নলিখিত তালিকাখনত তেওঁলোকৰ এলেকা আৰু জনসংখ্যাতালিকাভুক্ত কৰা হৈছে। ইয়াত নিৰ্ভৰশীল স্থানীয় ৰাজ্যবোৰ অন্তৰ্ভুক্ত নহয়:

ব্ৰিটিছ ভাৰতৰ প্ৰদেশ[উদ্ধৃতিৰ প্ৰয়োজন] এলেকা (হাজাৰ বৰ্গ মাইল) জনসংখ্যা (মিলিয়ন) মুখ্য প্ৰশাসনিক বিষয়া

১৯৪৭ চনত ভাৰত বিভাজনৰ লগে লগে অসম ভাৰতৰ এক উপাদান ৰাজ্য হৈ পৰে। অসমৰ চিলেট জিলা (কৰিমগঞ্জ মহকুমাবাদৰ বাহিৰে) পূৱ পাকিস্তানক এৰি দিয়া হৈছিল, যি পিছলৈ বাংলাদেশ ত পৰিণত হৈছিল।

আধুনিক ইতিহাস

১৯৫০ ৰ দশকলৈকে অসম; ১৯৬০-৭০ ৰ দশকত নাগালেণ্ড, মেঘালয় আৰু মিজোৰামৰ নতুন ৰাজ্য গঠন হৈছিল। শ্বিলঙৰ পৰা, অসমৰ ৰাজধানী দিচপুৰলৈ স্থানান্তৰিত কৰা হৈছিল, যি এতিয়া গুৱাহাটীৰ এটা অংশ। ১৯৬২ চনত ইণ্ডো-চীন যুদ্ধৰ পিছত অৰুণাচল প্ৰদেশকো পৃথক কৰা হয়।

এখন ৰাজ্যৰ সীমা সলনি কৰাৰ একপক্ষীয় ক্ষমতা থকা ভাৰত চৰকাৰে অসমক ১৯৭০ চনত আৰম্ভ হোৱা কেইবাখনো ৰাজ্যত বিভক্ত কৰিছিল যিটো সেই সময়ত অসম আছিল। 1963 চনত, নাগা পাহাৰ জিলা নাগালেণ্ড নামেৰে ভাৰতৰ ষোষ্ঠ ৰাজ্য হিচাপে পৰিগণিত হয়। টুয়েনচাঙৰ কিছু অংশ নাগালেণ্ডত যোগ কৰা হৈছিল। ১৯৭০ চনত মেঘালয় মালভূমিৰ খাচী, জৈন্তিয়া আৰু গাৰো লোকসকলৰ দাবীৰ প্ৰতি সঁহাৰি জনাই খাচী পাহাৰ, জৈন্তিয়া পাহাৰ আৰু গাৰো পাহাৰ থকা জিলাসমূহ অসমৰ ভিতৰত এখন স্বায়ত্তশাসিত ৰাজ্য হিচাপে গঠন কৰা হয়; ১৯৭২ চনত ই মেঘালয় নামেৰে এখন পৃথক ৰাজ্য ত পৰিণত হয়। ১৯৭২ চনত অৰুণাচল প্ৰদেশ (উত্তৰ-পূব সীমান্ত সংস্থা) আৰু মিজোৰাম (দক্ষিণৰ মিজো পাহাৰৰ পৰা) অসমৰ পৰা কেন্দ্ৰীয় শাসিত অঞ্চল হিচাপে পৃথক কৰা হয়; দুয়োখন ১৯৮৬ চনত ৰাজ্য হৈছিল।
স্বাধীনতাৰ পিছত অসমপুনৰ্গঠনহোৱাৰ পিছৰে পৰা সাম্প্ৰদায়িক উত্তেজনা আৰু হিংসা ৰৈ গৈছে। বিচ্ছিন্নতাবাদী গোটবোৰ জাতিগত ৰেখাৰে গঠন হ'বলৈ আৰম্ভ কৰে, আৰু স্বায়ত্তশাসন আৰু সাৰ্বভৌমত্বৰ দাবী বৃদ্ধি পায়, যাৰ ফলত অসম বিভাজন হয়। ১৯৬১ চনত অসম চৰকাৰে অসম ভাষাৰ ব্যৱহাৰ বাধ্যতামূলক কৰি আইন প্ৰণয়ন কৰে। কাছাৰৰ বঙালী ভাষী লোকসকলৰ হেঁচাত পিছত ইয়াক প্ৰত্যাহাৰ কৰা হৈছিল। ১৯৮০ ৰ দশকত ব্ৰহ্মপুত্ৰ উপত্যকাত ভোটাৰ তালিকাত পঞ্জীভুক্ত ভোটাৰৰ হঠাৎ বৃদ্ধি হোৱাৰ ফলত ছয় বছৰীয়া অসম আন্দোলন আৰম্ভ হৈছিল। ই চৰকাৰক চুবুৰীয়া বাংলাদেশৰ পৰা অবৈধভাৱে প্ৰব্ৰজন কৰা বিদেশীসকলক চিনাক্ত আৰু বিতাড়িত কৰিবলৈ আৰু থলুৱা অসমী সংখ্যাগৰিষ্ঠলোকৰ বাবে সাংবিধানিক, আইনী, প্ৰশাসনিক আৰু সাংস্কৃতিক সুৰক্ষা প্ৰদান কৰিবলৈ বাধ্য কৰাৰ চেষ্টা কৰিছিল, যিটো তেওঁলোকে বাংলাদেশৰ পৰা প্ৰব্ৰজন বৃদ্ধিৰ বাবে ভাবুকিৰ সন্মুখীন হোৱা বুলি অনুভৱ কৰিছিল। ইয়াৰ নেতা আৰু কেন্দ্ৰীয় চৰকাৰৰ মাজত হোৱা এক চুক্তিৰ (অসম চুক্তি ১৯৮৫) পিছত আন্দোলনৰ সমাপ্তি ঘটে, যিটো কাৰ্যকৰী নোহোৱাকৈ ৰৈ যায়, যাৰ ফলত অসন্তুষ্টি ৰৈ যায়।

১৯৭০ ৰ দশকৰ পিছত ইউনাইটেড লিবাৰেচন ফ্ৰণ্ট অফ অসম (উলফা) আৰু নেচনেল ডেমক্ৰেটিক ফ্ৰণ্ট অৱ বড়োলেণ্ড (এনডিএফবি)ৰ দৰে সশস্ত্ৰ বিচ্ছিন্নতাবাদী গোটৰ বিকাশ অনুভৱ কৰিছিল। ১৯৯০ চনৰ নৱেম্বৰ মাহত ভাৰত চৰকাৰে ভাৰতীয় সেনা মোতায়েন কৰে, যাৰ পিছত এক দশকৰো অধিক সময় ধৰি নিম্ন-তীব্ৰতাৰ সামৰিক সংঘৰ্ষ আৰু ৰাজনৈতিক হত্যাকাণ্ড অব্যাহত আছে। সাম্প্ৰতিক সময়ত, জাতিগতভাৱে আধাৰিত উগ্ৰপন্থী গোটবোৰ বৃদ্ধি পাইছে। উন্নয়নৰ লেহেম হাৰ আৰু খিলঞ্জীয়া অসম সম্প্ৰদায়ৰ প্ৰতি ক্ৰমান্বয়ে ৰাজ্য চৰকাৰৰ সাধাৰণ উদাসীনতাৰ বাবে সম্প্ৰদায়সমূহৰ আন্দোলনৰ পিছত অসমত পঞ্চায়তি ৰাজ আইন প্ৰয়োগ কৰা হৈছে।

Post a Comment